"Che Guevara" Bar

[Victorio Marcos]

Barman! Tequila dla wszystkich!

[Karol Keane]

Barman, kawę!

Bom dia, senhores!

[Victorio Marcos]

- Barman! Nie masz tam jakiejś wody spod ogórków?
- Czyżby za dużo tequilki było?
- Nie gadaj, tyko podaj co tam masz!
- Tego co Pan Burmistrz chciał, to nie ma. Tequila może być? - spytał barman stawiając butelkę na ladzie.
- O rzesz ty... Dobra, nalewaj.
- Wiesz co, miałem dzisiaj zryty sen... - odpowiedział burmistrz, wychylając kieliszek.
- ? - Barman spojrzał z zaciekawieniem.
- Przyśnił mi się Diego...
- Jaki Diego?
- No wiesz, Diego Maradona...
- Powiedział coś? - zapytał barman, nalewając drugą kolejkę.
- Żeby tylko... Przebudziłem się we śnie. Rozumiesz? Śnisz, że się przebudziłeś. No i tak, leżę na łóżku, a nade mną stoi Diego (taki jakby przezroczysty) i mówi: Tyś moim pomazańcem, będziesz głosił moją chwałę po wsze czasy. No i wiesz... wyciągnął swoją rękę i na moim czole, zakreślił palcem taki jakby okrąg...
- Którym palcem? - spytał barman.
- Że co?... A... No tym, którym strzelił gola Angolom w 86.
- Znam tą historię. Że niby palec był jego, ale ręka była Boga. No cóż... Jednak stanowczo radzę ograniczyć picie - rzekł barman, nalewając następną kolejkę.

[Karol Keane]

Barman, podaj szampana gościom na toast za Noticias de Bolivaria! Wszystkiego najlepszego Wydawnictwu za wznowienie emisji!

[Victorio Marcos]

Bardzo miła wiadomość. Już myślałem, że panel zgłoszeniowy nie działa.
Za to warto się napić!

[Karol Keane]

Barman, baaarman! No dawaj tu, kawusia i jogurt na śniadanie! Pogoda nam odmieniłą się i zima wraca, jest tylko dwadzieścia stopni, brr, ale zimota!
Nasz Edward pewnie dzisiaj słucha...

[Victorio Marcos]

Dobre. Poranka dla dzieci, to tu jeszcze nie było

[Karol Keane]

Fajne, nie?

Barman pizza mortadelowa na obiad, proszę!

[Markus Wettin]

Za drewnianą ladą señorita Maria wsypywała do tygielka świeżo zmielone ziarna kawy, a ich aromat mieszał się ze słodką wonią trzciny cukrowej. Na ulicy słychać było pierwsze kroki przechodniów, szelest gazet i zgrzyt metalowych rolet unoszonych w oknach sklepów.

– Czarna, mocna? – zapytała, spoglądając spod gęstych rzęs.

Markus skinął głową. Chwilę później dymiący napar spływał do ceramicznej filiżanki. Maria przyglądała się, jak bierze pierwszy łyk – gorzki, intensywny, pobudzający.

– Dzień można zaczynać – rzuciła z uśmiechem.

[Karol Keane]

Wlatuje do baru, jak wicher!
- Barman, kolacja, co dzisiaj podajesz? Bo czułem placki ziemniaczane!
Zasiada w kącie na niskim krześle i coś pilnie notuje w notatniku! Barman zagląda i nieco blednie!
- Evilstone do kraina magii i szarlataństwa!
Zaciekawiony flibustier patrzy na niego zachęcająco, ale el barman zapowietrzył się. Wreszcie po dłuższej chwili flibustier przemówił;
- Nie obawiaj się, to nie szamani z Winktown mi dysktowali, a królowie seniorzy z Dreamlandu. Nie zarzucą na ciebie uroków.
Uspokojony znacznie barman sprawnie przygotował kolację dla flibustiera.