Chicuabonga

[Meisande Gvandoya]

Chicuabonga, to plemię, którego głównym atutem jest pasterstwo.
U podnóża góry Milima ya Mbuzi (Kozia Góra), rozciągają się hale, na których tubylcy wypasają kozy i owce.
Hodowle tych zwierząt są szczególnie dobrze rozwinięte w tych rejonach, ponieważ zwierzęta te są przystosowane do trudnych warunków klimatycznych oraz łatwiej od trzody chlewnej znoszą suszę i wysoką temperaturę.
Dodatkowo nie mają problemu z poruszaniem się po górzystych czy pagórkowatych terenach i tolerują niższej jakości paszę.
Z tego względu najwięcej się ich hoduje na terenach górzystych, półpustynnych.
Mogą być hodowane na mięso, mleko lub wełnę.
W większości przeznaczone na rynek krajowy.
Chociaż gospodarstwa są indywidualne, to dość obszerne terytorialnie, nierzadko pracują na nich całe klany rodzinne a często nawet sąsiedzi.
Największym problemem, z jakim boryka się Chicuabongo jak i cala Samunda, to występowanie obfitych pór deszczowych, jednak nie jest to częste zjawisko i można poradzić sobie z niedogodnościami.

Oprócz hodowli, Chicuabonga jest krajowym producentem dywanów z owczej wełny, produkty w pełni ekologiczne, wytwarzane ręcznie.

[Meisande Gvandoya]

Wyrób ręczny dywanów polega na tworzeniu ich od podstaw, do wytwarzania dywanów metodą ręczną używa się włókien naturalnych, takich jak wełna czy jedwab.
Istnieją 3 podstawowe elementy łączące ręcznie tkane dywany. Tymi elementami są splot, węzeł oraz barwniki.
Krótki kawałek przędzy wiązany jest wokół dwóch sąsiednich nici osnowy, tworząc węzeł na powierzchni dywanu.
Po każdym wierszu węzłów jest utworzona jedna lub więcej nici wątku, które przepuszcza się przez pasma osnowy.

Jedną z technik jest tak zwany płaski splot. Jest to technika tkania dywanu, w której nie stosuje się węzłów.
Włókna osnowy są przeplatane włóknami wątku tworząc piękne, wzorzyste i płaskie powierzchnie.
Aktualnie stosuje się metodę igłową, będącą zdecydowanie najszybszą w ręcznym tkaniu dywanów, choć nie jest to metoda tradycyjna, gdyż wykorzystuje zdobycze techniki do przeplatania osnowy i wątku.
Jest to metoda powszechnie stosowana do wyrobu na przykład wielu popularnych typów dywanów.

Wyróżniamy dwa podstawowe rodzaje węzłów.
Chodzi tutaj o węzeł asymetryczny, zwany też perskim, oraz węzeł symetryczny, turecki.
W celu wytworzenia węzła asymetrycznego, przędza owijana jest wokół jednej nici osnowy, a następnie przechodzi przez sąsiednią nić i wraca na powierzchnię tkanego dywanu do powierzchni.
W przypadku tego typu węzła tworzony splot jest drobniejszy. Aby utworzyć węzeł symetryczny przędza przeplatana jest pomiędzy dwoma sąsiadującymi ze sobą niciani osnowy.
Każdy jej koniec owijany jest wokół wątka i wyprowadzany na powierzchnię dywanu pomiędzy dwoma osnowami, tworząc piękne, dekoracyjne wzory.

Tradycyjnie barwinki używane do dywanów wykonywanych metodą ręczną są barwinkami naturalnymi.
Barwniki naturalne, jako jedyne, były używane aż do końca XIX wieku.
Uzyskuje się je z roślin i minerałów.
Przykładami mogą tu być korzenie roślin, kurkuma, groch, cebula, rabarbar, szafran, dąb, herbata czy orzech. Mineralne to wapień, mangan, rtęć czy tlenek ołowiu.
Wraz z rosnącym popytem na dywany, barwinki naturalne zastępowane były syntetycznymi, jak anilina czy smoła węglowa.
Barwniki syntetyczne są tańsze i łatwiej je uzyskać, jednak nie są tak trwałe i nie dają tak spektakularnego efektu jak naturalne, nie należy się tez obawiać, że barwniki naturalne wyblakną podczas czyszczenia dywanu.

Nasze dywany i chodniki są unikalne, nawet jeśli powstają według wzoru, bo każdy węzeł jest trochę inny.
Materiały zaś tkane ręcznie nie powodują odczynow alergicznych ponieważ tkane są z naturalnej przędzy.