Historia przedinternetowa Hipshangu
: 11 sty 2024, 20:06
Historia przedinternetowa Baroni Hipshangu
II-IV w. – Trwa wpływ lahazydzkich osadników znad morza na miejscową ludność dzisiejszego Hipshangu. Prawdopodobnie wtedy narodził się charakterystyczny dla tych ziem sos Fineda.
ok. 780 r. – Wojownik Hypy (lub Hypa) otrzymuje lenno w nagrodę za służbę w armii księcia Shadan. Legenda głosi, że osobiście pokonał gang zbójów, którzy terroryzowali miejscową ludność i kupców, zaś przywódcę gangu skazał na obdarcie ze skóry.
ok. 790 r. – Hypy zakłada i nazywa swoim imieniem miasto Hypykula (po staronandyjsku dosł. "Osada Hypego").
VIII - XVII w. – Ludność Hipshangu zajmuje się głównie leśnictwem, rolnictwem i wypasem owiec.
ok. 810 r. – Syn Hypego - Laihno - uzyskuje od Króla Niebiańskiego potwierdzenie nadania ziemskiego i tytuł arystokratyczny. Zakłada również arystokratyczny ród Hypy (l.mn. Hypowie)
1359 r. – Hypowie otrzymują od Króla Niebiańskiego wyłączny przywilej sprzedaży winno-rybnego sosu Fineda. Sos ten zyskuje prestiż w całym Nan Di i staje się jednym z symboli arystokracji. Przez następne 350 lat, próby jego podrabiania i nielegalnego wywożenia poza Hipshangu będą karane śmiercią.
XV w. – System feudalny zaostrza się. Wiejska ludność zostaje zobowiązana do odrabiania rosnącej z roku na rok pańszczyzny.
1610-1611 r. – Właściciel lenna - generał Yichen Hypy - wyrusza na wojnę z Brodrią, gdzie jednak trafia do niewoli ze swoim oddziałem po nieudanej obronie Lihe przed wojskami carskimi. W zamian za lojalność po przekształceniu Nan Di w protektorat, Brodryjczycy pozwalają mu na powrót do Hipshangu i dalsze władanie lennem. Od tego momentu, przez następnych 300 lat, ród Hypy będzie jednym z najbardziej probrodryjskich rodów arystokratycznych we wschodniej części Nan Di.
1640-1653 r. – Aiguo Hypy uczestniczy w brodryjsko-nandyjskich kampaniach przeciwko Ordzie, w zamian za co dostaje posiadłości pod Bundżadarem, z których sprowadza do Hipshangu 8 ordyjskich rodzin. Potomkowie tych rodzin mieszkają w Hipshangu do dziś.
1667 r. – Aiguo Hypy umiera. Jego starszy syn - Haoyu - dziedziczy Hipshangu, zaś młodszy - Feiyu - dostaje ojcowskie posiadłości pod Bundżadarem. Ten pierwszy będzie wiernym sługą cara; ten drugi, jak na ironię, zacznie sympatyzować z Ordyjczykami i wychowa przyszłego przywódcę ordyjskiego powstania.
XVII - XVIII w. – Obciążenie pańszczyzną mieszkańców Hipshangu jest bardzo wysokie, co doprowadza do małych, z góry skazanych na niepowodzenie buntów chłopskich średnio co 20-30 lat i prób ucieczki z lenna. Karą za bunt czy ucieczki niezwykle rzadko jest śmierć; Hypowie wolą stosować wobec niepokornych kary cielesne i finansowe.
1723 r. – Guohua Hypy przyjmuje chrzest w obrządku starobrodryjskim, zmienia imię na Konstantyn i funduje 5 cerkwi na terenie Hipshangu. Choć w lennie panuje wolność religijna (pan nie ingeruje w wiarę chłopów i mieszczan, znacznie bardziej interesuje go wywiązywanie się przezeń ze zobowiązań podatkowych i/lub pańszczyzny), to jednak wiara starobrodryjska zaczyna być coraz bardziej popularna wśród mieszkańców Hipshangu.
1839 r. – Siergiej Hypy funduje pierwszą szkołę wiejską, zapewniającą chłopom naukę pisania, czytania, podstaw przyrody i katechizmu.
1867 r. – W związku ze zniesieniem poddaństwa, wiejska ludność Hipshangu otrzymuje wolność osobistą. Prawo o uwłaszczeniu skonstruowane jest jednak w taki sposób, że jeszcze przez najbliższych 25 lat, ludność wiejska będzie zmuszona płacić Hypom różne należności za użytkowanie ziemi i lasów.
Przełom XIX i XX w. – Początki turystyki w Hipshangu. Przyjeżdżają tu zwłaszcza mieszkańcy dużych miast, szukający w górach odpoczynku od zgiełku, świeżego powietrza i kontaktu z naturą.
1903 r. – Władze nandyjskie wytyczają Trasę Wężową, która przecina Góry Wężowe z zachodu na wschód. Znaczna część tej trasy biegnie przez Hipshangu.
1917-1922 r. – Upadek caratu i walki wewnętrzne w Nan Di. Wschodnie wybrzeże Nan Di przez długi czas jest kontrolowane przez siły białych, co sprawia, że w Hipshangu jest względnie bezpiecznie.
09.1922 r. – Po kilkudniowych walkach, Hipshangu zostaje zajęte przez komunistów. Będący już w podeszłym wieku Anatolij Hypy zostaje z żoną zamordowany, zaś jego synowie zostają zesłani na ciężkie roboty w łagrze w Mirnym. Pierwszy syn - Igor - ucieka z łagru przez Winkulię do rodziny swojej siostry w Hasselandzie, z kolei drugi syn - Rusłan - zostaje po dwóch latach zwolniony z łagru i przymusowo osiedlony w Ostii z zakazem powrotu do Nan Di.
1922-1940 r. – Kolektywizacja wsi w Hipshangu. Posiadacze ziemscy zostają zmuszeni do łączenia się w sowchozy i kołchozy, lasy i zakłady produkcyjne zostają w całości upaństwowione. Mieszkańcom wsi ograniczane jest prawo do opuszczania miejsca zamieszkania; mieszkańcy Hypykuli mają więcej szczęścia, bo stosunkowo łatwo jest im uzyskać paszport wewnętrzny.
1940-1990 r. – W ramach odgórnego przesiedlania ludności, do Hipshangu zwożeni są (nierzadko karnie) mieszkańcy nienandyjskich republik radzieckich: Brodryjczycy, Ordyjczycy, Ostyjczycy itp., a także Astańczycy. Wszyscy oni zatrudniani są w miejscowych zakładach produkcyjnych lub rzadziej w kołchozach.
1946-1948 r. – Władze państwowe doprowadzają do utwardzenia Trasy Wężowej i przystosowania jej do ruchu samochodów. Do prac wykorzystywani są więźniowie z różnych części kraju. Część z nich ginie wskutek nieludzkich warunków pracy.
1982-1983 r. – Budowa ośrodka narciarskiego na południowy zachód od Hypykuli.
1999 r. – Upadek komunistycznej władzy.
1999-2005 r. – Prywatyzacja gospodarstw, zakładów produkcyjnych i części lasów. Z jednej strony, wskutek transformacji gospodarczej, mieszkańcy Hipshangu odzyskują pełną wolność gospodarczą i prawa obywatelskie. Z drugiej natomiast, wielu z nich pozostaje bez pracy, ponieważ znaczna część zakładów produkcyjnych i gospodarstw okazuje się nierentowna i upada w warunkach wolnego rynku.
2002-2017 r. – Wielka emigracja ludzi (zwłaszcza młodych) z Hipshangu do dużych miast, spowowana wysokim bezrobociem i brakiem perspektyw. W tych latach, populacja Hipshangu kurczy się o ponad 20%. Inną przyczyną wyjazdów są programy repatriacji Brodryjczyków, Ordyjczyków i Ostyjczyków, w których udział bierze pewna część przesiedleńców zamieszkałych w Hipshangu i ich potomków.
2016-2019 r. – Władze brodryjskie obejmują Hipshangu programem walki z bezrobociem i kryzysem gospodarczym. W ramach tego programu, wprowadzone zostają wysokie ulgi podatkowe i dofinansowania dla firm tworzących miejsca pracy w Hipshangu, a także uruchomiony zostaje program sprzedaży pustostanów "Dom za srebrnego orła" (srebrny orzeł to ówczesna waluta Brodrii). Dzięki tym zabiegom, w Hipshangu odżywa przemysł spożywczy, pojawia się nowy zakład produkujący meble, rozwijają się usługi i zwiększa się liczba turystów.
2017 r. – Trasa Wężowa zostaje gruntownie wyremontowana.
2019 r. – Po raz pierwszy od 18 lat, Hipshangu odnotowuje lekko dodatni przyrost rzeczywisty ludności i jednocyfrowy poziom bezrobocia.
2024 r. – Borys Zamycki obejmuje Baronię Hipshangu.
II-IV w. – Trwa wpływ lahazydzkich osadników znad morza na miejscową ludność dzisiejszego Hipshangu. Prawdopodobnie wtedy narodził się charakterystyczny dla tych ziem sos Fineda.
ok. 780 r. – Wojownik Hypy (lub Hypa) otrzymuje lenno w nagrodę za służbę w armii księcia Shadan. Legenda głosi, że osobiście pokonał gang zbójów, którzy terroryzowali miejscową ludność i kupców, zaś przywódcę gangu skazał na obdarcie ze skóry.
ok. 790 r. – Hypy zakłada i nazywa swoim imieniem miasto Hypykula (po staronandyjsku dosł. "Osada Hypego").
VIII - XVII w. – Ludność Hipshangu zajmuje się głównie leśnictwem, rolnictwem i wypasem owiec.
ok. 810 r. – Syn Hypego - Laihno - uzyskuje od Króla Niebiańskiego potwierdzenie nadania ziemskiego i tytuł arystokratyczny. Zakłada również arystokratyczny ród Hypy (l.mn. Hypowie)
1359 r. – Hypowie otrzymują od Króla Niebiańskiego wyłączny przywilej sprzedaży winno-rybnego sosu Fineda. Sos ten zyskuje prestiż w całym Nan Di i staje się jednym z symboli arystokracji. Przez następne 350 lat, próby jego podrabiania i nielegalnego wywożenia poza Hipshangu będą karane śmiercią.
XV w. – System feudalny zaostrza się. Wiejska ludność zostaje zobowiązana do odrabiania rosnącej z roku na rok pańszczyzny.
1610-1611 r. – Właściciel lenna - generał Yichen Hypy - wyrusza na wojnę z Brodrią, gdzie jednak trafia do niewoli ze swoim oddziałem po nieudanej obronie Lihe przed wojskami carskimi. W zamian za lojalność po przekształceniu Nan Di w protektorat, Brodryjczycy pozwalają mu na powrót do Hipshangu i dalsze władanie lennem. Od tego momentu, przez następnych 300 lat, ród Hypy będzie jednym z najbardziej probrodryjskich rodów arystokratycznych we wschodniej części Nan Di.
1640-1653 r. – Aiguo Hypy uczestniczy w brodryjsko-nandyjskich kampaniach przeciwko Ordzie, w zamian za co dostaje posiadłości pod Bundżadarem, z których sprowadza do Hipshangu 8 ordyjskich rodzin. Potomkowie tych rodzin mieszkają w Hipshangu do dziś.
1667 r. – Aiguo Hypy umiera. Jego starszy syn - Haoyu - dziedziczy Hipshangu, zaś młodszy - Feiyu - dostaje ojcowskie posiadłości pod Bundżadarem. Ten pierwszy będzie wiernym sługą cara; ten drugi, jak na ironię, zacznie sympatyzować z Ordyjczykami i wychowa przyszłego przywódcę ordyjskiego powstania.
XVII - XVIII w. – Obciążenie pańszczyzną mieszkańców Hipshangu jest bardzo wysokie, co doprowadza do małych, z góry skazanych na niepowodzenie buntów chłopskich średnio co 20-30 lat i prób ucieczki z lenna. Karą za bunt czy ucieczki niezwykle rzadko jest śmierć; Hypowie wolą stosować wobec niepokornych kary cielesne i finansowe.
1723 r. – Guohua Hypy przyjmuje chrzest w obrządku starobrodryjskim, zmienia imię na Konstantyn i funduje 5 cerkwi na terenie Hipshangu. Choć w lennie panuje wolność religijna (pan nie ingeruje w wiarę chłopów i mieszczan, znacznie bardziej interesuje go wywiązywanie się przezeń ze zobowiązań podatkowych i/lub pańszczyzny), to jednak wiara starobrodryjska zaczyna być coraz bardziej popularna wśród mieszkańców Hipshangu.
1839 r. – Siergiej Hypy funduje pierwszą szkołę wiejską, zapewniającą chłopom naukę pisania, czytania, podstaw przyrody i katechizmu.
1867 r. – W związku ze zniesieniem poddaństwa, wiejska ludność Hipshangu otrzymuje wolność osobistą. Prawo o uwłaszczeniu skonstruowane jest jednak w taki sposób, że jeszcze przez najbliższych 25 lat, ludność wiejska będzie zmuszona płacić Hypom różne należności za użytkowanie ziemi i lasów.
Przełom XIX i XX w. – Początki turystyki w Hipshangu. Przyjeżdżają tu zwłaszcza mieszkańcy dużych miast, szukający w górach odpoczynku od zgiełku, świeżego powietrza i kontaktu z naturą.
1903 r. – Władze nandyjskie wytyczają Trasę Wężową, która przecina Góry Wężowe z zachodu na wschód. Znaczna część tej trasy biegnie przez Hipshangu.
1917-1922 r. – Upadek caratu i walki wewnętrzne w Nan Di. Wschodnie wybrzeże Nan Di przez długi czas jest kontrolowane przez siły białych, co sprawia, że w Hipshangu jest względnie bezpiecznie.
09.1922 r. – Po kilkudniowych walkach, Hipshangu zostaje zajęte przez komunistów. Będący już w podeszłym wieku Anatolij Hypy zostaje z żoną zamordowany, zaś jego synowie zostają zesłani na ciężkie roboty w łagrze w Mirnym. Pierwszy syn - Igor - ucieka z łagru przez Winkulię do rodziny swojej siostry w Hasselandzie, z kolei drugi syn - Rusłan - zostaje po dwóch latach zwolniony z łagru i przymusowo osiedlony w Ostii z zakazem powrotu do Nan Di.
1922-1940 r. – Kolektywizacja wsi w Hipshangu. Posiadacze ziemscy zostają zmuszeni do łączenia się w sowchozy i kołchozy, lasy i zakłady produkcyjne zostają w całości upaństwowione. Mieszkańcom wsi ograniczane jest prawo do opuszczania miejsca zamieszkania; mieszkańcy Hypykuli mają więcej szczęścia, bo stosunkowo łatwo jest im uzyskać paszport wewnętrzny.
1940-1990 r. – W ramach odgórnego przesiedlania ludności, do Hipshangu zwożeni są (nierzadko karnie) mieszkańcy nienandyjskich republik radzieckich: Brodryjczycy, Ordyjczycy, Ostyjczycy itp., a także Astańczycy. Wszyscy oni zatrudniani są w miejscowych zakładach produkcyjnych lub rzadziej w kołchozach.
1946-1948 r. – Władze państwowe doprowadzają do utwardzenia Trasy Wężowej i przystosowania jej do ruchu samochodów. Do prac wykorzystywani są więźniowie z różnych części kraju. Część z nich ginie wskutek nieludzkich warunków pracy.
1982-1983 r. – Budowa ośrodka narciarskiego na południowy zachód od Hypykuli.
1999 r. – Upadek komunistycznej władzy.
1999-2005 r. – Prywatyzacja gospodarstw, zakładów produkcyjnych i części lasów. Z jednej strony, wskutek transformacji gospodarczej, mieszkańcy Hipshangu odzyskują pełną wolność gospodarczą i prawa obywatelskie. Z drugiej natomiast, wielu z nich pozostaje bez pracy, ponieważ znaczna część zakładów produkcyjnych i gospodarstw okazuje się nierentowna i upada w warunkach wolnego rynku.
2002-2017 r. – Wielka emigracja ludzi (zwłaszcza młodych) z Hipshangu do dużych miast, spowowana wysokim bezrobociem i brakiem perspektyw. W tych latach, populacja Hipshangu kurczy się o ponad 20%. Inną przyczyną wyjazdów są programy repatriacji Brodryjczyków, Ordyjczyków i Ostyjczyków, w których udział bierze pewna część przesiedleńców zamieszkałych w Hipshangu i ich potomków.
2016-2019 r. – Władze brodryjskie obejmują Hipshangu programem walki z bezrobociem i kryzysem gospodarczym. W ramach tego programu, wprowadzone zostają wysokie ulgi podatkowe i dofinansowania dla firm tworzących miejsca pracy w Hipshangu, a także uruchomiony zostaje program sprzedaży pustostanów "Dom za srebrnego orła" (srebrny orzeł to ówczesna waluta Brodrii). Dzięki tym zabiegom, w Hipshangu odżywa przemysł spożywczy, pojawia się nowy zakład produkujący meble, rozwijają się usługi i zwiększa się liczba turystów.
2017 r. – Trasa Wężowa zostaje gruntownie wyremontowana.
2019 r. – Po raz pierwszy od 18 lat, Hipshangu odnotowuje lekko dodatni przyrost rzeczywisty ludności i jednocyfrowy poziom bezrobocia.
2024 r. – Borys Zamycki obejmuje Baronię Hipshangu.