Bastion Pollin

W mrocznej komnacie, przesyconej zapachem kadzideł i oświetlonej blaskiem czerwonych lampionów, Andżej-chan siedział pogrążony w zadumie przy stole. Przed nim znajdowała się talia Tarota Nordackiego, ozdobiona zwojami i magicznymi runami. Ciszę przerwało nagłe pukanie do drzwi. Gdy te się otworzyły, do środka wkroczył tajemniczy mężczyzna.

Cień głębokiego kaptura spowijał jego twarz, a ciemna tkanina okrywała niemal całą głowę, pozostawiając jedynie fragment przenikliwego spojrzenia. Poruszał się pewnym krokiem, jakby doskonale wiedział, dokąd zmierza i czego szuka. Zatrzymał się przy stole, gdzie Andżej-chan, otoczony aurą tajemnicy, w milczeniu obserwował przybysza. Światło lampionów rzucało migotliwe cienie na jego spokojną twarz, podczas gdy zapach kadzideł potęgował nastrój niepewności.

Po chwili ciszy mężczyzna zsunął kaptur. Ukazała się twarz Felixa Spirkinsky'ego – rysy ostre, spojrzenie pełne determinacji, jakby gotów był zmierzyć się z każdym wyzwaniem, które miało stanąć na jego drodze.

„Mistrzu Andżej-chan, przebyłem długą drogę, by Cię odnaleźć” – powiedział Felix, lekko pochylając się i składając dłonie w geście szacunku. „Przyszedłem z prośbą, byś postawił mi karty. Od dłuższego czasu nie mogę zasnąć, każda noc jest pełna niepokoju. Moje sny prowadzą mnie przez zrujnowane miejsca, ruiny, zapomniane miasta, jakby wiodły ku czemuś. Jeśli tylko zechcesz, pomóż mi proszę odkryć, co los ma dla mnie w zanadrzu i co to wszystko oznacza. Potrzebuję odnaleźć spokój.

Andżej-chan spojrzał na niego z wyczuwalną uwagą, przez chwilę milczał, jakby rozważając jego prośbę. W końcu skinął głową, gestem zapraszając go do zajęcia miejsca naprzeciw. „Kto pyta, nie błądzi. Kto nie pyta, nigdy się nie dowie, Felixie. Siądź więc i pozwól, by karty odpowiedziały na to, co cię trapi.”

Felix usiadł, a Andżej-chan powoli sięgnął po talię kart, gotowy, by zanurzyć się w tajemnicach, które czekały na odkrycie.