Tarot Nordacki

[Andrzej Ordyński]

Dorzucam kolejne dwie karty, ostatnie karty dworskie z sułtanatu denarów. Następnie zajmę się carstwem kielichów.


Farys Denarów jest odpowiednikiem Rycerza Monet. Symbolizuje wytrwałość, zaangażowanie i praktyczne podejście do realizacji celów. Karta ta przedstawia uzbrojoną postać, uosabiającą siłę i determinację w dążeniu do sukcesu i stabilności. Farys Denarów jest posłańcem dobrych wieści w sprawach zawodowych i materialnych. Przypomina o wartości ciężkiej i systematycznej pracy. W rozkładzie Tarota karta ta może oznaczać konieczność skoncentrowania się na długoterminowych celach i wytrwałej pracy, aby je osiągnąć. Zachęca do tworzenia praktycznych i realistycznych planów.


Musaid Denarów je odpowiednikiem Giermka Monet. Reprezentuje początki, możliwości oraz otwarcie na nowe perspektywy. Karta ta przedstawia młodą postać trzymającą monetę, symbolizującą zarówno obietnicę nowych przedsięwzięć, jak i konieczność ugruntowania wiedzy i umiejętności niezbędnych do ich realizacji. Musaid Denarów sugeruje pojawienie się nowych szans, które mogą prowadzić do wzrostu i dobrobytu, ale wymagają cierpliwości, uważności i skupienia, by je w pełni wykorzystać. W rozkładzie Tarota karta ta może oznaczać początek nowej ścieżki życiowej, zachęcając do rozwoju i budowania podstaw dla przyszłych sukcesów. Musaid Denarów przypomina, że każda wielka podróż zaczyna się od pierwszego kroku.

[Helwetyk]

@Helwetyk zapowiedziałeś kiedyś, że mógłbyś pomóc w stworzeniu "maszyny losującej". Czy obietnica jest aktualna, a Duży Projekt dobiegł końca? :D

I po co tak wypominać… Ale, w razie czego, jestem na Messengerze. 😉

[Markus Wettin]

W mrocznej komnacie, przesyconej zapachem kadzideł i oświetlonej blaskiem czerwonych lampionów, Andżej-chan siedział pogrążony w zadumie przy stole. Przed nim znajdowała się talia Tarota Nordackiego, ozdobiona zwojami i magicznymi runami. Ciszę przerwało nagłe pukanie do drzwi. Gdy te się otworzyły, do środka wkroczył tajemniczy mężczyzna.

Cień głębokiego kaptura spowijał jego twarz, a ciemna tkanina okrywała niemal całą głowę, pozostawiając jedynie fragment przenikliwego spojrzenia. Poruszał się pewnym krokiem, jakby doskonale wiedział, dokąd zmierza i czego szuka. Zatrzymał się przy stole, gdzie Andżej-chan, otoczony aurą tajemnicy, w milczeniu obserwował przybysza. Światło lampionów rzucało migotliwe cienie na jego spokojną twarz, podczas gdy zapach kadzideł potęgował nastrój niepewności.

Po chwili ciszy mężczyzna zsunął kaptur. Ukazała się twarz Felixa Spirkinsky'ego – rysy ostre, spojrzenie pełne determinacji, jakby gotów był zmierzyć się z każdym wyzwaniem, które miało stanąć na jego drodze.

„Mistrzu Andżej-chan, przebyłem długą drogę, by Cię odnaleźć” – powiedział Felix, lekko pochylając się i składając dłonie w geście szacunku. „Przyszedłem z prośbą, byś postawił mi karty. Od dłuższego czasu nie mogę zasnąć, każda noc jest pełna niepokoju. Moje sny prowadzą mnie przez zrujnowane miejsca, ruiny, zapomniane miasta, jakby wiodły ku czemuś. Jeśli tylko zechcesz, pomóż mi proszę odkryć, co los ma dla mnie w zanadrzu i co to wszystko oznacza. Potrzebuję odnaleźć spokój.

Andżej-chan spojrzał na niego z wyczuwalną uwagą, przez chwilę milczał, jakby rozważając jego prośbę. W końcu skinął głową, gestem zapraszając go do zajęcia miejsca naprzeciw. „Kto pyta, nie błądzi. Kto nie pyta, nigdy się nie dowie, Felixie. Siądź więc i pozwól, by karty odpowiedziały na to, co cię trapi.”

Felix usiadł, a Andżej-chan powoli sięgnął po talię kart, gotowy, by zanurzyć się w tajemnicach, które czekały na odkrycie.