Biuro Kongresu

[Yannick Cartier]

Szanowny Panie Spikerze!

Składam wniosek o ustanowienie stanu Waswanipi. Opis stanu znajduje się poniżej. W przypadku pozytywnej decyzji Kongresu proszę o ustanowienie mnie gubernatorem tego stanu.

Z wyrazami szacunku

Waswanipi

w języku plemienia Hinnu nazwa ta oznacza światło unoszące się nad wodą




Terytorium: ziemie obecnie zaznaczone jako P.J. Tropico
Ludność: 210 tys.
Powierzchnia: ok. 180 tys. km²

Miasta:
Chanteloup [czyt. sząt(y)lu] 56 tys.
Saint-Jacques [czyt. sężak] 34 tys.
Deer Lake 21 tys.
Matagami 17 tys.
Oskelaneo 10 tys.

Struktura etniczna:
122 tys. - Arkadyjczycy (w tym Suderlandczycy)
69 tys. - imigranci z Lumerii
19 tys. - indianie Hinnu

Religie:
123 tys. - wyznawcy Kościoła Odrodzeniowego 58,6 %
76 tys. - rotriokatolicy 36,2 %
11 tys. - wierzenia Hinnu 5,2 %

Flaga:


Godło:


Gospodarka:
Rybołówstwo
Przemysł rybny
Przemysł drzewny
Rolnictwo
Energetyka
Hodowla zwierząt futerkowych
Przemysł farmaceutyczny

Polityka:
Władzę ustawodawczą w stanie sprawuje izba poselska Assemblée de Waswanipi składająca się z 21 deputowanych. Władzę wykonawczą sprawuje gubernator.

Geografia:
Waswanipi jest stanem nizinnym. Na północy dominuje tajga, zaś w centralnej i południowej części stanu - lasy iglaste i mieszane. Waswanipi bogate jest w wody śródlądowe - na południu znajdują się 4 duże jeziora: Nunavut, Arviat, Metawatikwa, Rikitakikok. Północno-zachodnią granicę stanu stanowi rzeka Rzeka św. Jakuba.

Historia:
Na terytorium obecnego stanu zamieszkiwały od dawna plemiona Apaczów, z których największym było plemię Hinnu. W wyniku akcji kolonizacyjnych indianie zostali zepchnięci do wschodniej części stanu, a na pozostałe tereny zaczęła napływać ludność lumeryjska i suderlandzka. Obecnie, te trzy grupy narodowościowo-językowe współżyją ze sobą w harmonii. Ponad połowa Hinnuitów żyje w rezerwatach we wschodniej części stanu w okolicach miasta Oskelaneo. Pozostali Hinnuici zasymilowali się z pozostałą ludnością, zachowując jednak swoją tożsamość i część swoich tradycji. Ludność lumeryjska, która swego czasu dominowała nad innymi, zamieszkiwała głównie północne wybrzeże i miasta Chanteloup i Saint-Jacques. Zajmowała się głównie rybołówstwem, przemysłem rybnym i handlem morskim. Stąd też dewiza stanu: a mare labor - praca z morza.

[Stanisław Dmowski]

Informuję, że wniosek zostanie przełożony pod obrady.

[Andrzej Ordyński]

USTAWA O SĄDZIE NAJWYŻSZYM

Artykuł 1.

Niniejsza ustawa ma na celu ustalenie zasad funkcjonowania władzy sądowniczej w Konfederacji Stanów Arcadii

Artykuł 2.

1. W Konfederacji Stanów Arcadii władzę sądowniczą sprawuje Sąd Najwyższy.

2. Sąd Najwyższy wydaje wyroki w imieniu Konfederacji Stanów Arcadii.


Artykuł 3.

Do zadań Sądu Najwyższego należy:

a) orzekanie w sprawach karnych, cywilnych i administracyjnych;

b) orzekanie o zgodności aktów normatywnych niższego rzędu z aktami normatywnymi wyższego rzędu;

c) dokonywanie powszechnie obowiązującej wykładni prawa;

d) rozstrzyganie sporów kompetencyjnych między konstytucyjnymi organami państwa.

Artykuł 4.

Sędzią może zostać osoba:

a) posiadająca obywatelstwo arcadyjskie;

b) cechująca się dobrą opinią oraz autorytetem społecznym;

c) posiadająca wystarczającą wiedzę prawniczą do sprawowania funkcji.

Artykuł 5.

1. Sędziego powołuje Prezydent Konfederacji Stanów Arcadii na półroczną kadencję.

2. Obywatel mianowany przez Prezydenta na Sędziego musi przed rozpoczęciem orzekania uzyskać pozytywną opinię Kongresu Konfederacji Stanów Arcadii wyrażoną zwykłą większością głosów.

3. Mianowanie obywatela po raz kolejny do pełnienia funkcji sędziego nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozytywnej opinii Kongresu.

4. Kongres może z ważnych przyczyn wycofać pozytywną opinię, co równoznaczne jest z zawieszenie Sędziego. Wówczas Prezydent jest zobowiązany do niezwłocznego zarządzenia referendów w sprawie odwołania Sędziego. Wynik referendum jest wiążący.

Artykuł 6.

1. W przypadku, gdy Sędzia jest związany z daną sprawą, Prezydent powołuje na czas rozpatrywania sprawy II Sędziego Sądu Najwyższego według procedury z art. 5.

2. Za związanie z daną sprawą uznaje się w szczególności:

a) pozostawanie stroną bądź świadkiem w postępowaniu;

b) wyrażanie publicznie swojego zdania dotyczącego sprawy;

c) pozostawanie autorem bądź współautorem aktu normatywnego, którego sprawa dotyczy.

Artykuł 7.

W przypadku odwołania od wyroku Sądu Najwyższego, Prezydent powołuje na czas rozpatrywania sprawy II Sędziego Sądu Najwyższego według procedury z art. 5.

Artykuł 8.

1. Stronami postępowania w procesie cywilnym są powód i pozwany.

2. Każda strona postępowania cywilnego może powołać adwokata, który będzie jej reprezentantem podczas procesu cywilnego.

3. Stronami postępowania w procesie karnym są oskarżyciel publiczny i oskarżony.

4. Oskarżony może powołać swojego adwokata, który będzie jego reprezentantem podczas procesu karnego.

Artykuł 9.

1. Oskarżycielem publicznym jest Prezydent lub wyznaczony przez niego Prokurat Generalny, a w sprawach dotyczących obronności – Dowódca Sił Zbrojnych.

2. W przypadku, gdyby oskarżonym miała być osoba zobowiązana do pełnienia funkcji oskarżyciela publicznego – tymczasowego oskarżyciela publicznego wyznacza Prezydent. W przypadku, gdyby oskarżonym miał być Prezydent - tymczasowego oskarżyciela publicznego wyznacza Spiker Kongresu.

3. Oskarżyciel publiczny może wyznaczyć oskarżyciela posiłkowego, który będzie go zastępował w dowolnej sprawie, posiadając również prawo złożenia aktu oskarżenia.

4. W przypadku, gdy oskarżyciel publiczny dwukrotnie na piśmie odmówi złożenia aktu oskarżenia w sprawie, pokrzywdzony może zrobić to osobiście, zyskując status oskarżyciela prywatnego.

5. Pokrzywdzonemu przestępstwami naruszającymi dobra osobiste przysługuje prawo złożenia oskarżenia prywatnego.

Artykuł 10.

1. Postępowanie cywilne zaczyna się od wniesienia przez powoda pozwu zawierającego precyzyjnie wyrażone roszczenia powoda wobec pozwanego wraz z podstawą prawną.

2. Postępowanie karne zaczyna się od wniesienia aktu oskarżenia przez oskarżyciela publicznego lub oskarżyciela prywatnego.

Artykuł 11.

1. Sędzia w drodze postanowienia oddala powództwo, jeżeli uzna, iż wniesiona sprawa nie ma charakteru sprawy cywilnej.

2. Sędzia w drodze postanowienia odmawia wszczęcia postępowania karnego w fazie jurysdykcyjnej, jeżeli uzna, iż akt oskarżenia został wniesiony przez nieuprawnioną osobę lub zachodzą inne ustawowe przesłanki braku podlegania odpowiedzialności karnej przez podejrzanego.

3. Na powyższe postanowienia przysługuje stronom zażalenie w trybie apelacji.

Artykuł 12.

1. Sędzia prowadzi postępowanie w sposób transparentny, umożliwając głos każdej ze stron, dopuszczając dowolną ilość dowodów w sprawie oraz powołując świadków lub biegłych na wniosek stron lub z własnej inicjatywy.

2. Po rozpatrzeniu wszystkich dopuszczonych dowodów, strony mogą wygłosić mowę końcową. Następnie sędzia ogłasza wyrok.

3. Wszystkie wątpliwości w sprawie rozstrzyga się na korzyść oskarżonego bądź pozwanego.

Artykuł 13.

1. Apelację od orzeczenia sędziego wnosi się do Prezydenta Konfederacji Stanów Arcadii.

2. Zgłaszający apelację jest zobowiązany wskazać, którą część wyroku zaskarża lub że zaskarża go w całości oraz uzasadnić swoje zdanie.

3. II Sędzia Sądu Najwyższego orzekający w trakcie postępowania apelacyjnego może uznać przeprowadzone dowody w postępowaniu I instancji jako ujawnione.

5. Orzeczenie wydane w trybie apelacji jest prawomocne z chwilą ogłoszenia.

Artykuł 14.

1. W przypadku, gdy ujawniły się nowe okoliczności nieznane sędziemu w trakcie orzekania bądź na wydanie orzeczenia miało wpływ przestępstwo, strony mogą wnioskować do Prezydenta o apelację nadzwyczajną postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem.

2. W razie uznania apelacji nadzwyczajnej za zasadną, sprawą zajmuje się specjalnie powołany III Sędzia Sądu Najwyższego, który jest zobowiązany przeprowadzić ponownie postępowanie dowodowe na zasadach ogólnych. Prezydentowi przysługuje prawo oddalenia apelacji nadzwyczajnej w razie uznania jej za bezzasadną.

3. III Sędzia Sądu Najwyższego może uznać przeprowadzone dowody w postępowaniach I i II instancji jako ujawnione.

4. Od wyroku wydanego w drodze apelacji nadzwyczajnej nie przysługuje apelacja.

Artykuł 15.

Sąd Najwyższy może orzekać o zgodności aktów normatywnych niższego rzędu z aktami normatywnymi wyższego rzędu na wniosek Prezydenta, Spikera lub grupy co najmniej trzech obywateli Konfederacji Stanów Arcadii.

Artykuł 16.

Sąd Najwyższy dokonuje powszechnie obowiązującej wykładni prawa na wniosek Prezydenta, Spikera lub grupy co najmniej trzech obywateli Konfederacji Stanów Arcadii.

Artykuł 17.

Sąd Najwyższy rozstrzyga spory kompetencyjne między konstytucyjnymi organami państwa na wniosek przynajmniej jednego konstytucyjnego organu państwa uznającego się za właściwy do realizacji tej samej sprawy.

Artykuł 18.

Sąd Najwyższy w drodze zarządzenia może określić sprawy istotne dla administracyjnego funkcjonowania władzy sądowniczej.

Artykuł 19.

Niniejsza ustawa wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.

Mr Vice Speaker @Julius Ludovici,

Zgłaszam długo zapowiadany projekt ustawy o sądownictwie. Proszę o poddanie go pod obrady.