Sylwetka lotniskowca klasy "Romanow".
Lotniskowce klasy „Romanow” zostały zaprojektowane w nandyjskiej Grupie Przemysłu Okrętowego „Haishe”. Punktem wyjścia był zbudowany w nieboszczce Republice Bialeńskiej lotniskowiec ORB „Republika Bialeńska”, który zwodowała Stocznia im. 1 Maja w Mesjano. Na skutek zawirowań gospodarczych związanych z tworzeniem na części terytorium czegoś w rodzaju „komuny” i „wszechkołchozu” stocznia „emigrowała” na Anatolię (gdzie panował normalny system polityczno-gospodarczy), a finalnie dokumentacja techniczna i bazy danych znalazły się w prywatnych rękach Ronona Dex, który reaktywował przemysł stoczniowy, a następnie rozwijał go na terenie Nan Di.
Doświadczenia z eksploatacji tego okrętu posłużyły do zaprojektowania doskonalszego lotniskowca floty przeznaczonego dla Cesarskiej Marynarki Wojennej Nan Di.
Główne zmiany to:
- zastosowanie mniejszego, lżejszego, ale wydajniejszego reaktora,
- zmniejszenie nadbudówki i cofnięcie jej w kierunku rufy,
- powiększenie powierzchni pokładu lotniczego i hangarowego,
- zastosowanie elektromagnetycznych katapult,
- duża automatyzacja systemów, co pozwoliło na zmniejszenie liczby załogi z 3500 do 2600 marynarzy, co spowodowało, że pomimo zwiększenia ilości samolotów z 75 do 90 ogólna ilość osób na pokładzie zmniejszyła się z 5200 do 4300.
- nowocześniejsze systemy radiolokacyjne i obrony przeciwlotniczej.
W GPO „Heishe” zbudowano dwie jednostki dla Cesarskiej Marynarki Wojennej nazwane OCND "Piotr Romanow" i OCND "Ronon Dex".
Lotniskowce klasy Romanow w służbie Cesarskiej marynarki Wojennej Nan Di
Kolejne dwa lotniskowce tej klasy zamówiła Konfederacja Stanów Arcadii. W chwili upadku Arcadii jeden z tych okrętów był już ukończony i przechodził próby morskie, a drugi znajdował się w końcowej fazie wyposażania. Ten gotowy okręt przejął Ronon Dex i wcielił go do Wolnej Floty.
Lotniskowiec OWF "Gryf" - okręt flagowy Wolnej Floty.
W Wolnej Flocie okręt pełni rolę jednostki flagowej i pomimo faktu, że został pomyślany i zbudowany jako lotniskowiec uderzeniowy, który może operować nawet 90 statkami powietrznymi pełni raczej rolę morskiej bazy lotniczej.
Wolna Flota nie przewiduje operowania w składzie więcej niż 3 eskadr wielozadaniowych samolotów myśliwskich. Część przestronnych hangarów zamieniono więc na hale warsztatowe, bo przekazywanie samolotów do bieżących remontów do baz lądowych w Wolnej Flocie nie istnieje - chociaż do Ronona Dex należą zakłady lotnicze RAT w Palatynacie Leocji, a więc można je oddawać tam do remontów głównych (co jednak wymaga przetransportowania). Na pokładzie znajduje się też pewne ilość maszyn o niebojowym przeznaczeniu - choćby do celów komunikacji w ramach Wolnej Floty.
Podstawowe dane jednostki:
Wyporność: 100000 t
Długość: 337 m
Szerokość: 78 m
Zanurzenie: 12 m
Prędkość: 30 węzłów
Zasięg: nieograniczony (napęd jądrowy)
Załoga: 2600 marynarzy (4300 z personelem lotniczym)
Uzbrojenie:
Jedna 8-pojemnikowa wyrzutnia pocisków plot średniego zasięgu
Trzy 21-pojemnikowe wyrzutnia pocisków plot bliskiego zasięgu
Trzy zestawy przeciwlotnicze 20 mm (6 lufowe)
75-90 samolotów i śmigłowców (możliwości hangarowe)
Niszczyciele klasy Orkan/Shigon
Sylwetka niszczyciela klasy Orkan/Shigon
Historia tych niszczycieli jest dość ciekawa i nieco zawiła…
Projekt i budowa pierwszej jednostki (pierwotnie klasyfikowanej jako duża fregata rakietowa) została podjęta w bialeńskiej, prywatnej (należącej do Ronona Dex) stoczni „Razorno” w czasie gdy właściciel przedsiębiorstwa został zaangażowany do tworzenia sił zbrojnych Samundy. Zanim jednak jednostka została całkowicie ukończona i dostarczona do odbiorcy, Ronon Dex wyemigrował z Bialenii (która zresztą niedługo potem upadła) i zamieszkał na Wyspach Oceanii Leockiej. Okręt był już zwodowany, a prace wykończeniowe były na ukończeniu, a więc podobnie jak wiele innych, prywatnych jednostek morskich opuścił Bialenię (a konkretnie port w Razornie na terenie lenna Ronona Dex) i udał się ze szkieletową załogą na Wyspy Oceanii. Początkowo zamierzano dokończyć kwestie wyposażeniowe i przekazać go zamawiającemu czyli Królestwu Samundy – jest zanim to nastąpiło, to Samunda upadła. Ponieważ Oceania Leocka z racji swojego charakteru i położenia potrzebowała jednostek morskich, w tym okrętów wojennych to jednostka została przejęta, ukończona i wyposażona wg nowych wymagań – po czym wcielona do floty Oceanii Leockiej jako OOL „Orkan”.
Pierwszy okręt tej klasy - OOL "Orkan" w porcie na terenie bazy morskiej w Oceanii Leockiej.
Projekt oraz wszelkie kwestie z tym związane były własnością Ronona Dex i niszczyciele tego typu były potem budowane w stoczniach Grupy Przemysłu Okrętowe „Haishe” w Cesarstwie Nan Di. Zbudowano 18 takich niszczycieli określanych w Nan Di jako klasa „Shigon” – przy czym 16 jednostek dla Cesarskiej Marynarki Wojennej, jeden dla Marynarki Nowej Ordy (wówczas niepodległego kraju) oraz jeden dla Oceanii Leockiej (jako OOL „Cyklon”).
Niszczyciel OCND "Shigon" - pierwszy z 16 niszczycieli zbudowanych dla Cesarskiej marynarki Wojennej Nan Di.
Następnie wpłynęło do GPO „Haishe” zamówienie na kolejne 16 niszczycieli tego typu z przeznaczeniem dla Marynarki Wojennej Konfederacji Stanów Arcadii. Zbudowano i ukończono 6 jednostek, które przeszły próby morskie i były w trakcie przygotowania do przekazania odbiorcy. Niestety zanim to nastąpiło Arcadia również upadła.
Gotowe jednostki przejął (w zamian za pozostawiony majątek trwały) odchodzący z Nan Di (na skutek kolaboracji tego kraju z Waksmanlandem) Ronon Dex i wcielił je do Wolnej Floty.
Niszczyciel OWF "Achilles" ze składu Wolnej Floty
Niszczyciele tej klasy to duże, uniwersalne okręty wojenne o napędzie jądrowym. W zasadzie wielkością dorównują (a nawet nieco je przewyższają) jednostkom realowym, które były klasyfikowane jako krążowniki (np. klasa Virginia) - ale ze względu na specyfikę i możliwości jednostki klasyfikuje je jako niszczyciele, a ich wielkość to efekt zastosowania napędu jądrowego oraz dużej autonomiczności i możliwości długotrwałego przebywania w morzu bez uzupełniania zapasów.
Uzbrojenie jest dość typowe dla tej klasy okrętów i składa się z pionowych wyrzutni pocisków rakietowych o różnym przeznaczeniu, uzbrojenia artyleryjskiego (w pełni zautomatyzowane działo morskie) oraz bliskiej obrony przeciwlotniczej w postaci wyrzutni pocisków rakietowych bliskiego zasięgu oraz zestawów artyleryjskich obrony bezpośredniej.
Okręty mają przestronny hangar, gdzie można pomieścić dwa śmigłowce pokładowe oraz wnęki kadłubowe służące do przewozu szybkich łodzi bojowych.
Podstawowe dane jednostki:
Wyporność: 12000 t
Długość: 182 m
Szerokość: 31 m
Zanurzenie: 8 m
Prędkość: 32 węzły
Zasięg: nieograniczony (napęd jądrowy)
Załoga: 290 marynarzy (dodatkowo można zaokrętować 30-40 żołnierzy)
Uzbrojenie:
18-pojemnikowa, pionowa, uniwersalna wyrzutnia pocisków rakietowych (zapas 72 rakiet)
1 działo uniwersalne 127 mm
2 zestawy przeciwlotnicze 20 mm (6 lufowe)
21-pojemnikowa wyrzutnia pocisków plot bliskiego zasięgu
2 wyrzutnie torped ZOP
2 śmigłowce (hangarowane)
