1912 - wybór Nambajana Ojuna na I sekretarza oddziału ordyjskiego Partii Robotniczo-Chłopskiej.
1917 - Najbajan Ojum premierem Rządu Tymczasowego Republiki Ordyjskiej. Rok później, po pierwszych wyborach parlamentarnych, Amilałt-chan powierzył mu kierowanie Rządem Jedności Narodowej.
1919 - Amilałt-chan powołał Czimendijna Bajara, lidera Narodowego Odrodzenia Ordy, na urząd premiera. Wkrótce wybuchła wojna domowa pomiędzy nacjonalistami a komunistami.
1920 - nieudana próba wzniecenia rewolucji proletariackiej, początek wojny domowej.
1921 - Powołanie Ordyjskiej Republiki Socjalistycznej z Najbajanem Ojumem na czele. Początkowo siedzibą rządu socjalistycznego był Khanzyjsk.
1922 - "List do socjalistów brodryjskich i nandijskich" przeciwko planom podziału Ordy. Początek sporu frakcyjnego pomiędzy "krajowcami" i "światowcami" w Ordyjskiej Partii Robotniczo-Chłopskiej.
1924 - zwycięstwo komunistów w wojnie domowej. OPR-Ch niechętnie akceptuje podział Ordy na Ordyjską Socjalistyczną Republikę Radziecką oraz region autonomiczny Ordy Wewnętrznej w ramach Nan Di.
1924-1935 - okres budowy socjalizmu ordyjskiego, premierem przez cały ten czas był Najbajan Ojum, zachowano też urząd chana o symbolicznych uprawnieniach.
1925 - nacjonalizacja fabryk zatrudniającyh powyżej 15 robotników.
1927 - nacjonalizacja dużych gospodarstw rolnych oraz podział dużych stad zwierząt hodowlanych pomiędzy pasterzy.
1932 - śmierć Amilałt-chana. Komuniści nie pozwolili na wybór nowego chana, zamiast tego funkcję kolektywnej głowy państwa zaczął pełnić Komitet Wykonawczy Ludowego Kurułtaju.
1933 - ustawa o świeckim państwie. Początek łagodnej dyskryminacji religii.
1935 - pod wpływem ingerencji towarzyszy brodryjskich odwołano Najbajana Ojuma z funkcji I sekretarza i premiera. Na jego miejsca powołana lidera "światowców" Losolyna Amana.
1935-1958 - okres błędów i wypaczeń.
1936 - nacjonalizacja całości przemysłu, rzemiosła, rolnictwa oraz hodowli.
1937 - bunt ludowy, krwawo stłumiony przez armię ordyjską i brodryjską.
1937 - likwidacja szkół religijnych, zniesienie hierarchiczności Szuud-Zam i zakaz działalności dla szamanów, którzy nie uzyskali akceptacji rządu.
1938 - przekształcenie Ordyjskiej Partii Robotniczo-Chłopskiej w Komunistyczną Partię Ordy. Przyjęcie nowej konstytucji na wzór komunistycznej konstytucji Brodrii.
1940 - początek terroru wymierzonego w szamanów, "krajowców" oraz przedrewolucyjnych działaczy politycznych i społecznych.
1951 - śmierć Losolyna Amana, jego następcą został nie mniej radykalny Dżambyn Oczirat
1953 - delegalizacja Szuud-Zam oraz wszystkich religii na terenie Ordy. Groźba kary śmierći dla kapłanów i wiernych uczestniczących w ceremoniach religijnych.
1958 - na fali liberalizacji w Brodrii odwołano Dżambyna Oczirata. Jego miejsce zajął bardziej umiarkowany Nambaryn Battulga.
1960 - odtworzenie w pełni podporządkowanego rządowi Szuud-Zamu.
1962 - początek rehabilitacji członków Partii niesłusznie wykluczonych z partii i skazanych na więzienie w okresie błędów i wypaczeń.
1965 - po raz piewszy od 30 lat pozwolono na start w wyborach do Kurułtaju Ludowego kandydatów bezpartyjnych. Objęli oni 10% spośród 300 mandatów.
1966 - Nambaryn Battulga został zastąpiony przez Alashana Qotę, rehabilitowanego reprezentanta frakcji "krajowców".
1968 - ogłoszono nowy program Komunistycznej Partii Ordy w której odwoływano się do prawa narodów do samostanowienia oraz odrębności narodowej i kulturowej Ordyjczyków.
1970 - przywrócenie zlikwidowanej przez zaborców instytucji wielkiego szamana, będącego liderem wszystkich szamanów Szuud-Zamu w Ordzie.
1973 - zgoda na odbudowę prywatnego rzemiosła oraz prywatną hodowlę niewielkiej ilości zwierząt.
1980 - emerytura Alashana Qoty, jego następcą został Xilinhot Jining.
Lata 80. XX w. - stopniowo zwiększanie suwerenności Ordyjskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej na fali przemian politycznych w Związku Radzieckim.
1985 - legalizacja Ordyjskiej Partii Socjaldemokratycznej oraz Stowarzyszenia Świeckich Wiernych Szuud-Zamu, którym przyznano odpowiednio 8% i 5% mandatów w Ludowym Kurułtaju. Początek przywracania częściowego pluralizmu w Ordzie.
1988 - na fali narastającego konfliktu pomiędzy brodryjskimi i nandijskimi komunistami Ludowy Kurułtaj wydał "Apel o Jedność Ordy".
1992 - zniesienie cenzury w OSRR.
1995 - pierwsze częściowo wolne wybory w OSRR. Brodryjska Partia Komunistyczna zdobyła 57% mandatów, Stowarzyszenie Świeckich Wiernych Szuud-Zamu 18%, Ordyjska Partia Socjaldemokratyczna 15%, pozostałe mandaty przypadły bezpartyjnym.
1996 - ustanowienie urzędu Prezydenta OSRR. Objął go wybrany przez Ludowy Kurułtaj Baotao Shi.
1999 - Ordyjska Socjalistyczna Republika Radziecka odzyskuje niepodległość w związku z rozpadem Związku Radzieckiego.
2000 - w wyborach parlamentarnych komuniści uzyskują 43% poparcia, świeccy wierni 15%, socjaldemokraci 14%, a nacjonaliści 11%. Władzę utrzymują komuniści w koalicji z socjaldemokratami.
2001 - początek wojny brodryjsko-nandijskiej - Orda staje po stronie Brodrii, licząc na odzyskanie Ordy Wewnętrznej.
2002 - w wyzwolonym Hedongu proklamowana zostaje Zjednoczona Republika Ordyjska.
2004 - koniec wojny brodryjsko-nandijskiej. Zjednoczona Orda uzyskuje połowę terytorium Ordy Wewnętrznej z Hedongiem włącznie.
2005 - w wyborach parlamentarnych komuniści uzyskują 30% poparcia, nacjonaliści 25%, świeccy wierni 20%, socjaldemokraci 13%. Władzę przejmuje koalicja religijno-klerykalna. Prezydentem wybrano szamana Buir Gola.
2006 - nacjonalistyczny zamach stanu, dotychczasowy prezydent ogłasza się Buir-chanem. Protesty opozycji zostają siłowo stłumione.
2009 - inwazja Nan Di na Zjednoczoną Ordę. Utrata Ordy Wewnętrznej.
2014 - inwazja brodryjska, utrata niepodległości na okres 9 lat.
1917 - Najbajan Ojum premierem Rządu Tymczasowego Republiki Ordyjskiej. Rok później, po pierwszych wyborach parlamentarnych, Amilałt-chan powierzył mu kierowanie Rządem Jedności Narodowej.
1919 - Amilałt-chan powołał Czimendijna Bajara, lidera Narodowego Odrodzenia Ordy, na urząd premiera. Wkrótce wybuchła wojna domowa pomiędzy nacjonalistami a komunistami.
1920 - nieudana próba wzniecenia rewolucji proletariackiej, początek wojny domowej.
1921 - Powołanie Ordyjskiej Republiki Socjalistycznej z Najbajanem Ojumem na czele. Początkowo siedzibą rządu socjalistycznego był Khanzyjsk.
1922 - "List do socjalistów brodryjskich i nandijskich" przeciwko planom podziału Ordy. Początek sporu frakcyjnego pomiędzy "krajowcami" i "światowcami" w Ordyjskiej Partii Robotniczo-Chłopskiej.
1924 - zwycięstwo komunistów w wojnie domowej. OPR-Ch niechętnie akceptuje podział Ordy na Ordyjską Socjalistyczną Republikę Radziecką oraz region autonomiczny Ordy Wewnętrznej w ramach Nan Di.
1924-1935 - okres budowy socjalizmu ordyjskiego, premierem przez cały ten czas był Najbajan Ojum, zachowano też urząd chana o symbolicznych uprawnieniach.
1925 - nacjonalizacja fabryk zatrudniającyh powyżej 15 robotników.
1927 - nacjonalizacja dużych gospodarstw rolnych oraz podział dużych stad zwierząt hodowlanych pomiędzy pasterzy.
1932 - śmierć Amilałt-chana. Komuniści nie pozwolili na wybór nowego chana, zamiast tego funkcję kolektywnej głowy państwa zaczął pełnić Komitet Wykonawczy Ludowego Kurułtaju.
1933 - ustawa o świeckim państwie. Początek łagodnej dyskryminacji religii.
1935 - pod wpływem ingerencji towarzyszy brodryjskich odwołano Najbajana Ojuma z funkcji I sekretarza i premiera. Na jego miejsca powołana lidera "światowców" Losolyna Amana.
1935-1958 - okres błędów i wypaczeń.
1936 - nacjonalizacja całości przemysłu, rzemiosła, rolnictwa oraz hodowli.
1937 - bunt ludowy, krwawo stłumiony przez armię ordyjską i brodryjską.
1937 - likwidacja szkół religijnych, zniesienie hierarchiczności Szuud-Zam i zakaz działalności dla szamanów, którzy nie uzyskali akceptacji rządu.
1938 - przekształcenie Ordyjskiej Partii Robotniczo-Chłopskiej w Komunistyczną Partię Ordy. Przyjęcie nowej konstytucji na wzór komunistycznej konstytucji Brodrii.
1940 - początek terroru wymierzonego w szamanów, "krajowców" oraz przedrewolucyjnych działaczy politycznych i społecznych.
1951 - śmierć Losolyna Amana, jego następcą został nie mniej radykalny Dżambyn Oczirat
1953 - delegalizacja Szuud-Zam oraz wszystkich religii na terenie Ordy. Groźba kary śmierći dla kapłanów i wiernych uczestniczących w ceremoniach religijnych.
1958 - na fali liberalizacji w Brodrii odwołano Dżambyna Oczirata. Jego miejsce zajął bardziej umiarkowany Nambaryn Battulga.
1960 - odtworzenie w pełni podporządkowanego rządowi Szuud-Zamu.
1962 - początek rehabilitacji członków Partii niesłusznie wykluczonych z partii i skazanych na więzienie w okresie błędów i wypaczeń.
1965 - po raz piewszy od 30 lat pozwolono na start w wyborach do Kurułtaju Ludowego kandydatów bezpartyjnych. Objęli oni 10% spośród 300 mandatów.
1966 - Nambaryn Battulga został zastąpiony przez Alashana Qotę, rehabilitowanego reprezentanta frakcji "krajowców".
1968 - ogłoszono nowy program Komunistycznej Partii Ordy w której odwoływano się do prawa narodów do samostanowienia oraz odrębności narodowej i kulturowej Ordyjczyków.
1970 - przywrócenie zlikwidowanej przez zaborców instytucji wielkiego szamana, będącego liderem wszystkich szamanów Szuud-Zamu w Ordzie.
1973 - zgoda na odbudowę prywatnego rzemiosła oraz prywatną hodowlę niewielkiej ilości zwierząt.
1980 - emerytura Alashana Qoty, jego następcą został Xilinhot Jining.
Lata 80. XX w. - stopniowo zwiększanie suwerenności Ordyjskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej na fali przemian politycznych w Związku Radzieckim.
1985 - legalizacja Ordyjskiej Partii Socjaldemokratycznej oraz Stowarzyszenia Świeckich Wiernych Szuud-Zamu, którym przyznano odpowiednio 8% i 5% mandatów w Ludowym Kurułtaju. Początek przywracania częściowego pluralizmu w Ordzie.
1988 - na fali narastającego konfliktu pomiędzy brodryjskimi i nandijskimi komunistami Ludowy Kurułtaj wydał "Apel o Jedność Ordy".
1992 - zniesienie cenzury w OSRR.
1995 - pierwsze częściowo wolne wybory w OSRR. Brodryjska Partia Komunistyczna zdobyła 57% mandatów, Stowarzyszenie Świeckich Wiernych Szuud-Zamu 18%, Ordyjska Partia Socjaldemokratyczna 15%, pozostałe mandaty przypadły bezpartyjnym.
1996 - ustanowienie urzędu Prezydenta OSRR. Objął go wybrany przez Ludowy Kurułtaj Baotao Shi.
1999 - Ordyjska Socjalistyczna Republika Radziecka odzyskuje niepodległość w związku z rozpadem Związku Radzieckiego.
2000 - w wyborach parlamentarnych komuniści uzyskują 43% poparcia, świeccy wierni 15%, socjaldemokraci 14%, a nacjonaliści 11%. Władzę utrzymują komuniści w koalicji z socjaldemokratami.
2001 - początek wojny brodryjsko-nandijskiej - Orda staje po stronie Brodrii, licząc na odzyskanie Ordy Wewnętrznej.
2002 - w wyzwolonym Hedongu proklamowana zostaje Zjednoczona Republika Ordyjska.
2004 - koniec wojny brodryjsko-nandijskiej. Zjednoczona Orda uzyskuje połowę terytorium Ordy Wewnętrznej z Hedongiem włącznie.
2005 - w wyborach parlamentarnych komuniści uzyskują 30% poparcia, nacjonaliści 25%, świeccy wierni 20%, socjaldemokraci 13%. Władzę przejmuje koalicja religijno-klerykalna. Prezydentem wybrano szamana Buir Gola.
2006 - nacjonalistyczny zamach stanu, dotychczasowy prezydent ogłasza się Buir-chanem. Protesty opozycji zostają siłowo stłumione.
2009 - inwazja Nan Di na Zjednoczoną Ordę. Utrata Ordy Wewnętrznej.
2014 - inwazja brodryjska, utrata niepodległości na okres 9 lat.
